Het is vrijdagavond; het einde van een lange slopende week. Afgemat en blij dat ik eindelijk toe ben aan wat een rustig week-end lijkt te worden. Hoe anders zou het lopen. Amper thuis van werk en een paar boodschappen en een vluchtig maaltje in elkaar geflanst. De laatste happen net door mijn keel terwijl op tv de laatste ronde van blokken ingaat.
In mijn tas hoor ik mijn mobiel piepen; o jee, een SMS van hem. Ik herken het geluid meteen als de SMS van mijn meester. Opgewonden graai ik tussen de rommel in mijn tas. Totaal onverwacht; nooit gedacht dat hij vandaag tijd voor me zou maken. Ik ben blij met alle aandacht die ik van hem krijg. Ik kijk en lees, en lees nog een keer. Hier word ik geen wijs uit; wat bedoelt hij hier nu weer mee.
Sub,
Stipt om
19:00 uur klaar staan op de stoep voor je huis.
Zeg niets doe niets. Kledingvoorschrift: normale dagelijkse
kleding, geen lingerie.
Wat had dit te betekenen. Oh en het is al 10 voor zeven. Ik ren naar boven terwijl ik over de gang stuif doe ik mijn slipje al naar beneden; bijna lazer ik languit in de badkamer. De knopen van mijn blouse los en die bh uit. Ik heb helemaal geen tijd om wat anders aan te trekken. Snel een kam door mijn haar, zijn favoriete parfum op en de trap af, onderweg mijn blouse dichtknopend. In de gang schiet ik een paar willekeurige schoenen aan, grijp mijn sleutels en mijn tas en trek de deur achter me dicht. Ik check mijn horloge: drie minuten voor zeven.
Ik haal diep adem en loop rustig naar de stoeprand; nog een paar minuten om uit te hijgen zodat ik kalm ben als hij komt. Shit, had nog naar het toilet gemoeten en eigenlijk een jas aan. Het is droog, maar bepaald fris. Ik voel de koude wind onder mijn rokje slaan en mijn tepels worden direct dubbel zo groot. Ze steken dwars door mijn bloesje. Dat zal Meester wel prettig vinden. Ik check nog een keer mijn klokje het is al zeven uur, ik durf niet meer terug. Ik hoop dat Meester mij niet extra lang laat wachten. Soms doet hij dat terwijl hij me in een leren pakje of zo laat wachten. Te kijk voor de hele buurt. Gelukkig is het nu donker, maar allejezus koud als je hier langer staat.
Ik kijk
nog eens op mijn klokje; zeven over al. Shit daar komt de buurman de hoek om met
de hond.
“Beetje fris buur, zo zonder jas. Je had beter binnen kunnen wachten.”
Zeg niets, doe niets, klinkt het in mijn hoofd. Ik haal mijn schouders op en doe
er het zwijgen toe. Hij staart uitgebreid naar mijn tepels en besluit dan door
te lopen. Als hij me gepasseerd is kijkt hij nog even om, juist op het moment
dat de wind mijn rokje iets doet opwaaien. Hij fluit en loopt dan verder. Ik
schaam me dood maar ben wel erg opgewonden.
Dan rijdt Hij voor. Hij stapt uit opent de deur voor me en laat me instappen. Als ik wat wil zeggen houdt hij een vinger op zijn lippen ten teken dat ik moet zwijgen. Als ik nog bezig ben in te stappen tilt hij mijn rokje op om zeker te zijn van mijn naaktheid. Geen bh is overduidelijk want mijn tepels branden zowat door de blouse. Zodra ik zit neemt Meester een zwarte zak en trekt die over mijn hoofd. Onderaan zit een veter door de zak geregen die hij dicht trekt. Ik zie niets meer en weet dat ik rustig moet ademen om niet zonder zuurstof te komen zitten.
Meester
zwijgt tijdens de rit en ik hoor alleen de geluiden van de auto en in het begin
ook nog van ander verkeer. Eindelijk stopt de auto; nog voor ik iets kan zeggen,
spreekt de meester.
“Blijf stil zitten; als je durft te bewegen of te praten is het spelletje al
gespeeld en heb je verloren.”
Hij knijpt in mijn tiet alsof hij zijn woorden kracht bij moet zetten.
“Oké het is dus een spelletje,” denk ik.
Ik vertrouw mijn Meester compleet, maar hij speelt vaker spelletjes waarin hij
de grenzen opzoekt en overschrijdt. Ik huiver en ril in de auto, de deur staat
open en de koele wind heeft vrij spel. In de verte hoor ik mannenstemmen die
steeds duidelijker worden. Dan pakt plotseling een hand mijn arm in een
ijzersterke greep. Ik word uit de auto gesleurd en door meerdere armen opgepakt.
Ik moet lopen zonder iets te zien. Een hand houdt me stevig bij de arm en andere
handen duwen mij. Ik krijg af en toe een por in mijn rug om me sneller te laten
lopen maar voel ook regelmatig handen op mijn billen of bij mijn tieten met
alleen maar een vunzig doel. Ik transpireer en ril van de kou. En binnen in mij
brandt een vuur van nieuwsgierigheid, verlangen maar ook angst.
We staan
stil; er wordt een briefje in mijn hand geduwd en een stem fluistert in mijn
oor.
“Lees het briefje; vlucht schatje, vlucht!”
De veter wordt losgetrokken en de zak gaat van mijn hoofd. Ik moet wennen aan
het schemerlicht en aan de kou die plotseling op mijn oververhitte hoofd slaat.
Wat zei de stem nou? Ik draai mijn hoofd maar er is niemand meer te zien. De
angst slaat nu nog meer toe. Zenuwachtig frommel ik het briefje open. Het is een
bericht in SMS stijl:
Vijf minuten voorsprong; bereik de auto
dan krijg je iets lekkers. Haal je het niet dan
ben je dit week-end van mij.
P.S. Wees snel ik heb wachters staan
Ik kijk nog eens achterom; ik begrijp het niet; wat betekent dit? Dan realiseer ik me dat ik in het bos ben en snap direct wat hij wil. Ik zet het op een rennen; zo hard als ik kan. Heb al 2 minuten verspild met nadenken. Van binnen juich en gil ik van genot. De adrenaline giert door mijn lijf. Ik moet rennen; ik wil niet gepakt worden; of eigenlijk toch wel. Het idee van zijn sterke armen om me heen die me vastpakken en alle lucht uit me persen en die me dwingen tot zijn genot dat ik zo graag wil dienen.
De paden
zijn modderig en overal zijn loshangende takken die mijn lijf geselen als zijn
cane. Het wordt snel donker zeker nu de paden zich versmallen en ik steeds
dieper het bos in ren. Ik hoor stemmen achter me en dingen kraken. De modder
maakt het rennen moeilijk en ik voel mijn benen verzuren. Opgejaagd als een wild
dier terwijl de kou verder door mijn kleren dringt. Het schreeuwen wordt alsmaar
luider; de stemmen komen van alle kanten. Hoe kan dit, hoe hebben ze mij gezien?
En met hoevelen zijn ze eigenlijk. Mijn adem is een wolk van warmte in de koude
boslucht en het zweet druipt over mijn borsten naar beneden. Mijn blouse is al
doorweekt en ook mijn rokje plakt hier en daar al aan mijn benen. Ik ren weer
verder en hoor in de verte de stem van mijn meester.
“Vlucht schatje, vlucht want ik zie je .......”
Heb de
moed al opgegeven als ik plots de auto zie staan. Zou ik mijn Meester verslaan
in zijn spel? Ik ben er echt bijna en zet een laatste sprint in; wil de auto
aanraken; mijn vingers centimeters van de deurhendel; en wordt gegrepen door een
paar sterke armen die niet van mijn Meester zijn. Meteen gaat die zak weer over
mijn hoofd, maar gelukkig wordt de veter nu niet aangetrokken. Ik ben totaal
buiten adem. En opnieuw is er de stem die fluistert.
“Je dacht toch niet echt te winnen; of wel soms?”
Ik schop en gil het uit van schrik, maar weet dat alles oké is als ik de stem
van de Meester hoor.
“Ik heb gewonnen of niet soms schatje?”
“Ja Meester, echt gewonnen,” hijg ik uit.
“Goed dit week-end is mijn week-end en ben je van mij. Wat zal ik eens doen met
dit lekkere lijfje van mij. Kleed haar uit. En jij schatje? Jij staat stil.”
Onbekende mannen kleden mij uit en de Meester weet dat ik daar niet van houd en
bang van word. Als hij mijn reactie ziet doet hij de zak iets omhoog en aait
over mijn wangen. Ik herken direct de hand van mijn Meester en kalmeer. Hij
knijpt hard in mijn billen en petst in mijn gezicht als toetje. Ik kalmeer
onmiddelijk.
“Ophouden met zeuren; je bent van mij nu; ik heb een heerlijk plekje gevonden
waar ik van je zal genieten.”
Als ik helemaal naakt ben word ik de auto ingeduwd op het midden van de
achterbank. Aan beide zijden naast me stapt een man in. Ik voel hun sterke hand
op mijn naakte bovenbenen. Ik ben als de dood dat ze nog verder aan me zullen
graaien dus ik zit doodstil.
“Waar gaan we heen Meester, wat gaat er gebeuren?”
Er valt een ijzige stilte terwijl de auto zich in beweging zet. Als ik mijn
vraag herhaal wordt de stilte zacht doorbroken doordat een van de mannen naast
me in mijn oor fluistert.
“Dit is toch wat je wou? Hier heb je toch om gevraagd teefje? Je bent ontvoerd
door je eigen Meester.”
Als een straf voor mijn vraag wordt de veter weer aangetrokken en moet ik me
weer rustig concentreren op mijn ademhaling.
Onder het
rijden gaat er van alles door mij heen. Wanneer heb ik dit dan gevraagd? Toch
zeker niet in het bijzijn van allerlei vreemde mannen. Het geheel windt me op,
dat is buiten kijf; er ontstaat langzaam een natte plek tussen mijn benen. Benen
die ik niet kan sluiten omdat de mannen nog steeds hun hand erop hebben liggen
en ze uiteen houden. Misschien is die zak over mijn hoofd wel goed; nu kan
niemand zien hoe rood mijn hoofd van schaamte is bij het idee dat ik om iets
dergelijks gevraagd zou hebben.
Maar geen van mijn vragen wordt beantwoord; het is stil, doodstil in de auto. Ik
heb geen idee meer hoe lang we al rijden, langzaam maar zeker wordt ik duidelig
door die zak om mijn hoofd. Als de mannen mijn benen weer verder uiteen trekken
schiet ik weer overeind. Eindelijk stopt de auto en stappen de mannen uit.
Bang blijf ik heel stil zitten. Als een kind dat denkt als ik heel stil zit val
ik niet op en zien ze me niet.
Dan is er
echter weer die hand die mijn arm grijpt en me naar de deuropening trekt. Een
andere hand reikt naar mijn tepel en trekt me eraan overeind. Een scherpe pijn
snijdt door mijn tiet, maar ik laat me niet kennen. Ik van voorover in de armen
van mijn Meester. Ik herken zijn krachtige armen en de warmte en de geur van
zijn lijf. Als hij mij met zijn armen omsluit krijg ik een tinteling van geile
gevoelens naar hem.
Ik wordt gedragen en zwijgend gaat het verder. Ik hoor mijn Meester niet; is hij
er nog wel bij? Wie draagt me dan? Vragen die onbeantwoord blijven. Het lijkt
wel of we naar beneden lopen en bij elke stap wordt het kouder. Ik probeer te
schoppen en me uit de greep los te wurmen. Ik protesteer luidkeels maar het
geluid wordt door de zak over mijn gedempt. Vruchteloze pogingen; de greep wordt
alleen maar steviger.
Dan gaat
er een deur open met een hard krakend geluid. Plotseling ben ik weer bij de les
en weet ik weer welke fantasie werd bedoeld. Dit is de wens van mijn geheime
fantasie die ik aan de Meester heb toevertrouwd. De fantasie in de kelder; oh ik
weet nu precies weer wat ik gewenst heb. Mijn adem wordt zwaarder; ik kreun. Ik
probeer te schreeuwen maar er komt geen geluid.
“Nee, nee, niet nu, laat me teruggaan naar het bos!”
Alleen een zacht gekreun hoor ik zelf; het angstzweet breekt me uit; ik ril van
de kou en de spanning; ik gloei van warmte en angst; of is het genot? Het genot
aan de gedachte van wat er komen gaat. Opnieuw probeer ik een angstkreet maar
mijn stemspieren zijn verlamd.
“Meester waar ben je?”
Het klinkt als het gehuil een hese hond; geen mens kan dit verstaan hebben.
Het koord
van de hood wordt verder aangetrokken. De temperatuur stijgt enorm en ik voel
dat ik niet genoeg lucht krijg. Het gepiep en gekreun neemt automatisch toe.
“Adem normaal, anders doe ik hem niet af,” zegt een mij onbekende mannenstem.
Ik word op een stoel geduwd en er wordt nogmaals aan het koord getrokken. De
straf voor niet normaal ademen, maar ik kan niet anders. Ik hoor de dwingende
stem van mijn Meester.
“Stop met hijgen en adem normaal. Ik wil dat je normaal ademt en je weet wat er
gebeurt als je mijn bevelen niet opvolgt.”
Zijn stem brengt rust al duurt het een tijdje voor het ademen normaal wordt. Het
koord wordt als beloning ietsje losser gedaan. Even later gaat de deur dicht met
een harde knal. Ik verstijf en mijn ademhaling gaat weer omhoog. Ik zit daar
hulpeloos naakt op een stoel met mijn blote voetjes op de ijskoude stenen vloer.
De angst die elke sub heeft maakt zich van mij meester; de angst om hulpeloos
achtergelaten te worden door je Meester als finale straf.
“Meester, Meester, laat me niet alleen.”
Ik
probeer mijn snikken te onderdrukken om de geluiden in de kelder beter te kunnen
horen. Er is iemand aanwezig in de kelder en ik hoor zijn adem dichterbij komen.
Ik moet weten of het de Meester is of een vreemde. Ik probeer de hood van mijn
hoofd te trekken, maar het lukt niet. Ik hoor zijn adem nu vlak bij mijn gezicht
en trek zo hard aan de hood dat ik mezelf bijna wurg.
Mijn handen worden nu vastgegrepen en losgerukt van de hood. Enkele seconden
later zijn mijn handen hardhandig vastgeketend; ik weet niet waaraan.
“Opstaan!” klinkt het kort maar beslist.
Ik juich van opluchting omdat ik de stem van mijn Meester herken. Hij trekt de
hood omhoog tot aan mijn neus en slaat me hard op de rechterwang. Ik voel dat
zijn vingers hun indrukken achterlaten.
“Zij hebben opdracht om te zwijgen en hier is er nog een omdat je het gewaagd
hebt in de auto wat te vragen. Ik ben je Meester en geen vraagbaak.”
Hij slaat nu ook mijn linkerwang en het lijkt nog harder. Mijn wangen gloeien
als kolen en ik weet dat ik beter mijn mond kan houden. Gelukkig is het mijn
Meester die me behandeld al kijken er misschien ook andere mannen mee.
“Kom op
staan!”
De stoel wordt weggegooid. Hij wrijft over mijn borsten die ijskoud aanvoelen
zoals mijn hele lijf.
“Ik hou niet van koude tieten; noem een getal!”
“Vier,” zeg ik, proberend de schade beperkt te houden.
“Maal drie is twaalf,” zegt hij meteen eroverheen.
Hij slaat zes keer op mijn linkertiet elke slag harder dan de vorige en dan
zesmaal op de andere. Ik haal opgelucht adem dat ik het doorsta zonder geluid te
maken.
“Da’s de helft,” zegt hij kalm, “twaalf op elke tiet.”
Ik bijt op mijn lippen maar redt het opnieuw.
“Mooie warme tieten,” zegt hij terwijl hij zijn koude wangen opwarmt aan mijn
rode borsten.
“Zitten nu,” terwijl hij zelf op de stoel gaat zitten.
Mijn
billen voelen de koude vloer en ik kan een kreet niet onderdrukken. Hij grijpt
mijn haar en trekt me over zijn schoot.
“Wat zei ik nou, stomme kut, smoel houden. Geen geluid dus.”
Hij zorgt er voor dat hij elk plekje van mijn billen raakt zodat ze egaal rood
worden. Hij zet me overeind en slaat me diverse keren aan de binnenkanten van
mijn dijen.
“Poten uit elkaar.”
Mijn enkels worden aan weerszijden aan een stang gebonden. Gelukkig mag ik weer
op de stoel zitten, maar nu met mijn billen op het randje van de stoel terwijl
mijn armen naar achteren worden getrokken.
“Oh dit is een moou gezicht, maar het is nog niet af, teefje. Het wordt eerst
nog een nachtje slapen hier.”
Het is zo
koud hier en ik moet ook nodig plassen; zou ik het hem durven vragen. Alsof mijn
Meester gedachten kan lezen, komt hijzelf al met het antwoord.
“Er staat een emmer naast je. Ik wik dat je daar nu in pist. Kom van die stoel
af en pis in die emmer.”
Ik wil wat zeggen maar hij knijpt mijn keel dicht met zijn ene hand en trekt aan
mijn kutlippen met zijn andere hand. Normaal is dat een fijn gevoel maar in dit
geval heeft hij ook een deel van mijn schaamhaar in mijn hand en ik voel een
scherpe pijn.
“Ik wil je nu zien pissen, heb je dat begrepen teef?”
Ik knik en hij geeft mij een kus door de hood heen.
“Braaf meisje,” zegt hij alsof hij het tegen een hond heeft.
Hij houdt
me vast aan mijn haar terwijl ik boven de emmer hang en mijn pis in de ijzeren
emmer kletst. Dan moet ik me vasthouden aan zijn schouders, terwijl ik boven de
emmer blijf hangen. Met zijn linkerhand knijpt hij hard in mijn tieten en trekt
hij mijn tepels er bijna af. Ik voel aan zijn schuddend lijf dat hij zijn andere
hand gebruikt om aan zijn geilheid toe te geven. Ik wil dat hij mijn kutje
aanraakt; ik kan direct klaarkomen, maar hij denkt enkel aan zijn eigen gerief.
Terwijl hij mijn tieten en tepels nog harder pijnigt mag ik eindelijk reageren.
“Gillen wijf, gillen verdomme; laat me horen hoeveel pijn het doet.”
Ik gil als een mager speenvarken; het is ook een wrede snerpende pijn. Dat windt
hem het meeste op.
“Zo ben
je op je mooist en houd je ogen stijf dicht.”
Het gegil wordt nog luider als hij met een ruk de hood van mijn hoofd trekt. Dan
trekt hij mijn mond open en spuit al zijn geil erin. Hij heeft gespaard het is
een volle lading.
“Slikken wijf en als je ook maar een druppel durft te knoeien hang ik je aan de
muur en zul je niet van de stoel genieten vannacht.”
Ik stik bijna en al kokhalzend slik ik en steek mijn tong uit om geen druppel te
laten ontsnappen. Ik had niet verwacht dat de Meester zo snel zou komen.
Kennelijk heeft de fantasie hen ook erg opgewonden. Van schrik doe ik mijn ogen
open; ik tril van genot en wil mij Meester zien.
“Ik zei ogen dicht kut.”
Ik krijg de hood weer op en het koord wordt strak aangetrokken. Opnieuw knijpt
en kneed hij mijn tieten en ik gil opnieuw. Hij dwingt me terug op de stoel en
doet mijn benen uiteen.
Hij grijpt mijn kutje en doet de lippen uiteen. Hij stoot snel met enkele
vingers naar binnen en masseert mijn clitje met zijn duim. Ik begin zwaar te
hijgen want ik ben al direct op het kookpuntje. Vlak voordat ik klaar kom grijpt
hij mijn handen en maakt ze achter mijn rug vast.
En dan is
er absolute stilte. Ik hoor mezelf hijgen van het naderende orgasme en probeer
vergeefs om me klaar te rijden op de stoel. Het maakt het allemaal alleen nog
maar erger. Het verlangen om een orgasme groeit en groeit maar zijn hand moet
het doen. Ik voel zijn adem op mijn lichaam en voel dat zijn hand vlakbij mijn
kutje is. Ik schuif voorzichting in die richting, maar hij trekt terug. Ondanks
mijn hood zie ik zijn sadistische glimlach. Hij is in zijn element. Dan voel ik
een plotselinge windvlaag.
“Welterusten schatje.”
De deur valt met een harde knal dicht.
“Meester, Meester, laat me niet alleen.”
Van achter de deur klinkt een holle sadistische lach en hoor ik mijn Meester
roepen.
“Je bent nooit alleen; ik let op je want dit week-end is nog lang niet voorbij.”
Kous,
naakt, alleen, vastgebonden en met een hood over mijn gezicht. De geur van het
zweet en de sappen van de Meester in mijn neus en mijn kutje tintelend en
gespannen van verlangen. Het verlangen naar de hand van de Meester en het
orgasme dat de hele nacht op de loer zal liggen, maar niet zal komen. Door alles
en iedereen verlaten.
Helemaal alleen.
Gevangen in mijn eigen fantasie.
Candy
Starmaster (ghostwriter)
Deze pagina hoort bij www.joja-sm.nl